Niemcy - streszczenie w pigułce
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Z kolei akcja odsłony trzeciej przenosi się do okupowanej Francji, wzbogacając wiedzę odbiorcy o hitlerowskich rządach w Europie. Fanchette reprezentuje siły oporu, natomiast tchórzliwy Tourterelle czeka, aż Niemcy „wcześniej czy później rozbiją sobie głowy i uznają, że słońce świeci dla wszystkich”. Do oberży wkracza Ruth Sonnenbruch, artystka żądna mocnych wrażeń – kolejna postać z kręgu głównego bohatera dramatu, która podobnie jak Willi i Hoppe zmierza do Getyngi, aby wziąć udział w jubileuszowych uroczystościach profesora. Dziewczyna, która robi wszystko, na co ma ochotę i daje radość ludziom na swych koncertach, decyduje się iść na egzekucję Francuzów, wśród których jest także ojciec Fanchette. Nie wiadomo jednak, czym kieruje się, dokonując takiego wyboru – litością dla barmanki, buntem przeciwko wszechogarniającemu złu czy po prostu chęcią uczestniczenia w czymś, co mogło jej zapewnić mocne wrażenia.

W akcie drugim rozpoczyna się akcja właściwa „Niemców”. Akcja przenosi się do willi profesora Sonnenbrucha w momencie, kiedy jego rodzina przygotowuje się do wyjazdu na uniwersytet, by wziąć udział w uroczystym bankiecie, wydanym z okazji trzydziestolecia jego pracy naukowej. Wymiana zdań między Ruth a ojcem, który nie chce przyjąć przywiezionego dla niego koniaku z Francji, zarysowuje podstawowe zagadnienie sztuki: problem „uczciwego Niemca”. Sonnenbruch stara się za wszelką cenę całkowicie odizolować od otaczającej go rzeczywistości, skupiając się wyłącznie na pracy naukowej. Jego stwierdzenie, że jest uczciwym Niemcem ostro krytykuje żona, Berta, która żyje wojennymi sukcesami Niemiec. Nawet śmierć syna jest powodem narodowej dumy kobiety. Profesor Sonnenbruch dostrzega bezsens prowadzonej wojny i walki Niemców o władzę nad światem. Współczuje zaślepionej żonie i przewiduje klęskę swojego narodu. Ruth swoją postawą przypomina ojca. Podobnie jak on ogranicza się wyłącznie do tego, co sama chce widzieć, a reszta niewiele ją interesuje. U profesora pojawia się żandarm Hoppe ze swoim najstarszym synem. Wyrzuty sumienia najwyraźniej dręczą mężczyznę, co potwierdza jego zachowanie w chwili, kiedy Sonnenbruch podaje chłopcu jabłko. Następnie nadchodzi Willi, z czułością witając ukochaną matkę. Młodzieniec, podobnie jak Berta, wierzy w zwycięstwo Niemiec i podobnie jak ona jest negatywnie nastawiony do poczynań ojca. Nazywa profesora tchórzem. Dla Willego istnieje wyłącznie miłość do matki, którą obdarowuje naszyjnikiem pani Soerensen. Okłamuje Bertę, wyjaśniając, że klejnot zdobył okazjonalnie, a ona bezgranicznie i naiwnie wierzy w słowa syna. Rozmowa matki z synem o postępowaniu profesora, zerwaniu przez niego kontaktów z zagranicznymi przyjaciółmi uświadamia odbiorcy, że wina mężczyzna jest większa niż zaślepienie jego żony – świadomy zła, które go otacza, nie potrafi spojrzeć przyjaciołom prosto w oczy i wstydzi się tego, że jego syn jest gestapowcem. Pomimo tej wiedzy nie chce i nie potrafi sprzeciwić się złu. Nieoczekiwanie w domu Sonnenbruchów pojawia się uciekinier z obozu jenieckiego – Joachim Peters, który burzy pozorny spokój rodziny profesora. Mężczyzna w przeszłości pracował dla naukowca i uważał go za swojego przyjaciela. Okazuje się jednak, że profesor chce jak najszybciej pozbyć się niewygodnego gościa, który zmącił jego wewnętrzny spokój i przekonanie, że postępuje właściwie, jak „uczciwy Niemiec”. Dla Liesel, zrozpaczonej po stracie męża i dzieci, wizyta Petersa staje się możliwością wyładowania swojej nienawiści. Jedynie Ruth od początku jest zdecydowana pomóc zbiegowi. Willi reaguje gwałtownie z hitlerowską brutalnością i chce natychmiast zawiadomić policję. Berta zachowuje spokój, zajęta myślami o uroczystości. Sonnenbruch, obserwując córkę i syna, nie odzywa się do końca aktu. Jest wyraźnie zrozpaczony, popada w odrętwienie, lecz w rzeczywistości coś się z nim dzieje. Jego postawa życiowa, którą tak pieczołowicie pielęgnował przez lata okupacji, ulega załamaniu w chwili, kiedy zetknął się z człowiekiem, który nie tylko odkrył przed nim okrutne realia, lecz także zaangażował go w sprawy, od których skutecznie uciekał. Akcja dramatu osiąga punkt kulminacyjny – profesor staje przed dylematem, czy powinien nadal pozostać obojętnym, gubiąc w ten sposób Petersa, który oczekiwał od niego pomocy, czy też dać się wciągnąć w akcję przeciwko złu.

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 - 


  Dowiedz się więcej
1  Czas i miejsce akcji „Niemców”
2  Leon Kruczkowski – życiorys
3  Charakterystyka Williego Sonnenbrucha



Komentarze
artykuł / utwór: Niemcy - streszczenie w pigułce






    Tagi: