Matura z klp.pl. Zdaj na wymarzone studia z naszym serwisem

Kompozycja, treść i forma dramatu

Forma dramatyczna zmusza odbiorcę do samodzielnego gromadzenia informacji o bohaterach utworu, a rozwój akcji scenicznej ukazuje człowieka w działaniu, przybliżając jego myśli i decyzje przede wszystkim poprzez dialog.

Leon Kruczkowski podzielił dramat „Niemcy” na trzy akty, z których każdy spełnia określoną funkcję w stosunku do nadrzędnej problematyki utworu. Akt pierwszy składa się z trzech odsłon, a każda ukazuje w różnych sytuacjach sprawę niemiecką w okresie okupacji. Pierwsza scena rozgrywa się w małym miasteczku w okupowanej Polsce. Poruszone tu zostały dwie kwestie: próba, jakiej zostaje poddane człowieczeństwo żandarma Hoppa oraz ważący się los schwytanego żydowskiego dziecka. Z jednej strony odbiorca poznaje młynarza Schultza, pozbawionego jakichkolwiek uczuć humanitarnych, z drugiej Hoppa w pewnym stopniu uczulonego na ludzką krzywdę, ojca trojga dzieci, który musi dokonać wyboru między wypuszczeniem chłopca a przepisami. Ostatecznie zabija dziecko, tłumacząc to troską o własną rodzinę. Żandarm jest centralną postacią pierwszej sceny.
Kruczkowski na przykładzie jego postaci ukazał psychikę człowieka, który został siłą wciągnięty w wir hitlerowskiej machiny. Jest to postawa prostego człowieka, który uległ okrutnej przemocy, lecz nie został do końca pozbawiony ludzkich odruchów. To właśnie z jego ust odbiorca dzieła dowiaduje się po raz pierwszy o profesorze Sonnenbruchu. Elementy akcji pierwszej sceny, ukazane w atmosferze narastającej grozy, przedstawiają tragiczną rzeczywistość okresu okupacji Europy i stanowią ekspozycję właściwego dramatu. Druga odsłona przedstawia dwie antagonistyczne postacie: SS-mana Willego Sonnenbrucha i panią Soerensen. Willi, wychowany w szeregach Hitlerjugend, reprezentuje wyrafinowane, pozbawione wszelkich ludzkich odruchów okrucieństwo, zachowując pozory bycia praworządnym i dobrze ułożonym. Jedynym ludzkim uczuciem, do którego jest jeszcze zdolny młody mężczyzna, uczuciem egoistycznym i ślepym, jest miłość do matki. Potrafi on wygodnie urządzić się w okupowanej Norwegii, wykazując bezwzględność w przechodzeniu do porządku dziennego nad tragediami, których był sprawcą. Jego przeciwieństwem jest pani Soerensen, nieszczęśliwa matka, która zjawia się u Sonnenbrucha z prośbą o ocalenie aresztowanego syna. Kobieta z łatwością potrafi przejrzeć perfidną grę gestapowca, który myśli o wyłudzeniu od niej naszyjnika. W imię miłości do syna pani Soerensen składa w ofierze cenny przedmiot, stara się być opanowana i spokojna, choć wewnętrznie przeżywa ogromną tragedię i cierpienie. Nie potrafi jednak przewidzieć potwornego wyrafinowania Willego – nie wyczuwa jego kłamstwa, które sprawia, że choć przez chwilę jest szczęśliwa. Perfidne okrucieństwo Niemca w pełni ukazuje rozmowa z Mariką po spotkaniu z Norweżką, kiedy wyznaje kochance prawdę o śmierci skatowanego chłopca.

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 - 


autor:

Dorota Blednicka -



Drukuj  Wersja do druku     Wyślij  Wyślij znajomemu   Wyślij Popraw/rozbuduj artykuł




Komentarze
artykuł / utwór: Kompozycja, treść i forma dramatu





Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


Imię:
E-mail:
Tytuł:
Komentarz:
 





Tagi:
Niemcy - studia, matura, korepetycje i konsultacje on-line

Matura i studia z klp.pl. Zobacz inne serwisy Kulturalnej Polski
reklama, kontakt - Polityka cookies