Niemcy - streszczenie
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Berta zarzuca mężowi, że mógłby czasami okazywać więcej delikatności, ponieważ postępuje jak człowiek bez serca. Swoim zachowaniem sprawił przykrość córce. Walter Sonnenbruch z irytacją odpowiada, że nie chce mieć nic wspólnego z tym wszystkim – ani z tym, co tam robią, ani z tym, co stamtąd przywożą. Żona stwierdza, że to co mówi, jest obrzydliwe. Nazywa mężczyznę dziwakiem i pedantem. Profesor oznajmia, że jest uczciwym Niemcem i być może córka nie zdaje sobie sprawy z pewnych rzeczy, lecz nieświadomie sprawiła mu wielką przykrość. Berta mówi, że dla niego jest przykrym wszystko, czym żyje dziś każdy prawdziwy Niemiec. Kończy rozmowę, prosząc, by nie rozmawiali o tym dłużej.

Po chwili dodaje, że dziś mąż obchodzi trzydziestolecie pracy, dzięki której zdobył uznanie i szacunek Niemiec, lecz ludzie nie znają jego myśli. Sonnenbruch odpowiada, że myśli ma wyłącznie dla siebie. Żona stwierdza, że byłoby lepiej, gdyby nie zwierzał się z tego nawet najbliższym. Mężczyzna oświadcza, że robi to bardzo rzadko i nigdy z wewnętrznej potrzeby. Przyzwyczaił się już, że wystarcza sam sobie. Ruth całuje go i wyznaje, że ojciec nie podoba się jej, ponieważ wydaje się być coraz mniej zadowolony ze świata. Profesor jest przekonany, że świat jest coraz mniej czarujący i uważa, że córka powinna również to zauważyć, podróżując po Europie. Dziewczyna odpowiada, że widzi tylko to, co chce widzieć. Uważa, że teraz właśnie można naprawdę żyć. Sonnenbruch patrzy na nią przenikliwie i mówi do niej z liczbie mnogiej, że „są piękne, okrutne owady”. Jego opinia wywołuje nerwowy śmiech córki, która odpowiada, że żyje wyłącznie na swój rachunek.

Do Ruth podchodzi nieoczekiwanie Liesel i patrzy jej prosto w oczy. Po chwili odwraca się i chce odejść, lecz dziewczyna chwyta ją za rękę. Przeprasza Liesel, że zapomniała o jej obecności. Kobieta odpowiada, że zapomina nie tylko o tym i wychodzi. Sonnenbruch mówi, że za mało liczą się z Liesel w jej okropnym stanie. Ruth podchodzi do drzwi tarasu i patrzy na ogród. Berta stwierdza, że synowa musi sama znaleźć siły, by dalej żyć, ponieważ nie tylko ona straciła męża. W podobnej sytuacji są tysiące niemieckich kobiet. Ona również, jako matka, z trudem pogodziła się ze śmiercią Eryka, choć zginął na polu chwały. Profesor odpowiada, że Liesel straciła wszystko: dom, męża, dzieci, a jej oczy są szalone od nienawiści. Żona uważa, że synowa powinna nienawidzić tych, którzy zabili Eryka pod Stalingradem, a potem zrzucili bomby na jej dom i dzieci. Jej słowa irytują Sonnebrucha. Prosi córkę, by przeszła się z nim po ogrodzie. W drzwiach wejściowych pojawia się Antoni, który prosi profesora, by przyjął Hoppe. Sonnebruch każe przyprowadzić żandarma. Wyjaśnia Ruth, że Hoppe przez wiele lat był jego zakładowym woźnym, lecz teraz prowadzi „mocne życie”. Dziewczyna wzrusza ramionami i odchodzi.

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 -  - 6 -  - 7 -  - 8 -  - 9 -  - 10 -  - 11 -  - 12 -  - 13 -  - 14 -  - 15 -  - 16 -  - 17 -  - 18 - 


  Dowiedz się więcej
1  Motywy literackie w „Niemcach”
2  Główne wątki w dramacie „Niemcy”
3  Czas i miejsce akcji „Niemców”



Komentarze
artykuł / utwór: Niemcy - streszczenie







    Tagi: