Willi ogląda naszyjnik i wzywa Marikę. Pokazuje jej klejnoty, mówiąc, że to stara, wenecka robota. Dziewczyna ogląda naszyjnik, mówiąc, że jest pewna, iż jest więcej wart niż mężczyzna za niego zapłacił. Willi mówi, że to szczęśliwa okazja, a jego matka będzie zachwycona. Marika przypomina, że to właśnie jej zawdzięczał ową „szczęśliwą okazję”. Ma nadzieję, że pani Soerensen od tej pory będzie taniej liczyła za suknie, które u niej kupowała. Willi wyjaśnia, że Chrystian Föns wymknął się im z rąk, lecz w inny sposób niż poinformował o tym jego matkę. Chłopiec zmarł rano w celi, ponieważ „zbyt mocno” przesłuchiwano go w nocy. Ze spokojem dodaje, iż za kilka dni należy o tym zawiadomić rodzinę. Marika patrzy na niego zaskoczona. Oddaje naszyjnik, który Willi chowa do kieszeni i zerkając na zegarek, mówi, że wraca do pracy, gdyż za cztery godziny ma pociąg. Dziewczyna wybucha cichym, histerycznym śmiechem, który przypomina łkanie.

Odsłona trzecia
Okupowana Francja, miasteczko na północy. W oberży, za bufetem, stoi Fanchette, wpatrując się w przestrzeń przed sobą. Przy stoliku w kącie siedzi Tourterelle. Mężczyzna narzeka, że Francuzi nie są dzisiaj zbyt silnym narodem, lecz na szczęście mieli dość długą historię, aby dorobić się rozumu. Zaczyna krzyczeć, że niektórym nadal wydaje się, iż „rozpalona głowa” znaczy tyle samo, co batalion piechoty. On jednak nie zgadza się z tym. Po chwili, ze spokojem dodaje, że słońce jest dla wszystkich. Nazywa Niemców niebezpiecznymi wariatami, przekonany, że pewnego dnia rozbiją sobie głowy i zrozumieją, że słońce świeci dla wszystkich. Nie trzeba im w tym pomagać, lecz w rzeczywistości najbardziej pomocni są ci, którzy zdaje się, że z nimi walczą. Dziewczyna ostro krytykuje jego słowa.

Tourterelle odpowiada, że tak właśnie jest, bo wszyscy szalonymi wybrykami karmią niemiecką wściekłość. Fanchette próbuje uspokoić wuja, który ironicznie wskazuje na mężczyzn, stojących na ulicy, mówiąc, że gdyby ich zapytać, na pewno przyznaliby mu rację. Dziewczyna odpowiada, że zabrania mu mówić w ten sposób i prosi, aby zostawił mężczyzn w spokoju. Mężczyzna podchodzi do niej i mówi, że nie może uwierzyć, iż Fanchette jest dziewczyną i ma dwadzieścia lat. Fanchette odpowiada, że ona z trudem wierzy, iż mężczyzna kiedyś był jej nauczycielem.

10 zdań, które pomogą Ci zatrzymać chłopaka przy sobie!                               
trajkotki.pl                                                    
                                                                                                   
strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 -  - 6 -  - 7 -  - 8 -  - 9 -  - 10 -  - 11 -  - 12 -  - 13 -  - 14 -  - 15 -  - 16 -  - 17 -  - 18 - 


  Dowiedz się więcej
1  Charakterystyka Williego Sonnenbrucha
2  Geneza dramatu „Niemcy”
3  Leon Kruczkowski – życiorys



Komentarze
artykuł / utwór: Niemcy - streszczenie


  • Świetne streszczenie bardzo dokładne.Nie czytałem lektury,ale po tym streszczeniu wszystko rozumiem,cały sens książki.Bardzo mi to pomogło.POLECAM!!!!!!!!!!!!!!!
    Mateusz (Mat410 {at} op.pl)



Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


Imię:
E-mail:
Tytuł:
Komentarz:
 





Tagi: