Niemcy - streszczenie
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Żona odpowiada, że dawniej małżeństwo i dzieci znaczyły dla niej wszystko, lecz to było dawno temu. Profesor przyznaje jej rację. Uważa, że już dawno rozstali się ze swoim szczęściem, lecz pamięta czasy, kiedy w ich domu gościło prawdziwe szczęście. Nadeszły jednak czasy, że wszyscy, a zwłaszcza Niemcy, rozstali się ze swoim pięknem i dobrem, wkraczając na drogę szaleństwa. Berta mówi, że Niemcy walczą o swoje prawo do życia. Twierdzi, że mąż jest ślepy i głuchy. Profesor pyta ją, czy kiedykolwiek myśli o zmarłym Eryku. Kobieta odpowiada, że każdego dnia myśli o dzielnych, młodych Niemcach, którzy giną na frontach. Nie buntuje się przeciwko śmierci syna, wręcz przeciwnie – pomaga jej to bardziej kochać naród i jeszcze bardziej nienawidzić wrogów. Nagle, rozdrażniona, zaczyna pytać o Willego, chcąc, by już był przy niej. Sonnenbruch ze smutkiem patrzy na żonę. Nazywa ją biedną. Przed laty, kiedy zachorowała, miał nadzieję, że cierpienie wyleczy ją z szaleństwa, któremu uległa jak tysiące innych Niemców. W swojej chorobie znalazła jednak nowe źródło siły. Jest pewien, że ta złowroga siła zgubi Niemcy.

Do pokoju wbiega Willi. Sonnenbruch odsuwa się od żony. Willi obejmuje matkę i wita się z nią. Berta chwyta jego ręce i wpatruje się w niego uszczęśliwiona. Żali się, że sen zabrał im pięć godzin z trzech dni, które spędzą razem. Willi wyjaśnia, że za dwadzieścia minut przyjadą samochody. Zapewnia matkę, że będzie jechał razem z nią, a Ruth odwiezie ojca swoim mercedesem, choć jubilat nie powinien jeździć tak skromnym pojazdem. Profesor mówi, że mógłby pojechać tramwajem, ponieważ trzydzieści lat temu jeździł właśnie tramwajami. Uprzedza syna, że wieczór będzie nudny. Berta dodaje, że Sonnebruch przygotował mowę i ma nadzieję, że wszyscy będą ją oklaskiwać. Profesor odpowiada, że nie powie nic nowego niż to, co mówił przed trzydziestoma laty. Nie zamierzał mówić o biologii, lecz o ludziach, z którymi pracował w ciągu tych trzydziestu lat. Będzie to mowa o nieposkromionych nadziejach i o znikomości faktów. Po tych słowach odwraca się i wychodzi.

Willi przez chwilę patrzy za ojcem, po czym siada przy matce i ujmuje jej dłonie. Przypatruje się kobiecie i stwierdza, że wygląda gorzej niż przed sześcioma miesiącami i przybyło jej siwych włosów. Berta uważa, że to w dużej mierze wina jej żałobnej sukni. Zaczyna wypytywać syna o życie w Norwegii i czy jego praca jest ciężka. Willi śmieje się, zapewniając matkę, że nie zabraknie im sił i ani Führer, ani ludzie nie zawiodą się na nich. Berta jest zaniepokojona. Czasami ogarniają ją złe myśli, co uważa za słabość i wstydzi się tego. Bywają jednak takie dni, że boi się słuchać komunikatów. Z gniewem dodaje, że męża nie interesuje sytuacja Niemiec. Dawniej nie cieszył się zwycięstwami, teraz nie przyjmuje tego do wiadomości. Na szczęście mąż pracą wypłaca się swojemu narodowi, a ostatnimi czasy całymi dniami nie opuszcza laboratorium. Willi wyznaje, że słyszał, iż wynikami pracy ojca interesują się w medycznych kołach wojskowych. Pani Sonnenbruch odpowiada, że profesora nawet to nie interesuje, odzywa się niewiele. Coraz ciężej żyje się z nim pod wspólnym dachem. Obawia się, że na przyjęciu jubileuszowym może wywołać jakiś skandal. Syn uspokaja ją. Jest przekonany, że ojciec nie odważy się na takie zachowanie, ponieważ jest tchórzem. Berta twierdzi, że mąż jest pedantem i dziwakiem, który uważa, że prawdziwe Niemcy to właśnie on. Gdyby podobną opinię wygłosił publicznie, zapadłaby się ze wstydu pod ziemię.

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 -  - 6 -  - 7 -  - 8 -  - 9 -  - 10 -  - 11 -  - 12 -  - 13 -  - 14 -  - 15 -  - 16 -  - 17 -  - 18 - 


  Dowiedz się więcej
1  Charakterystyka Ruth Sonnenbruch
2  Obraz Niemców w dramacie Kruczkowskiego
3  Geneza dramatu „Niemcy”



Komentarze
artykuł / utwór: Niemcy - streszczenie







    Tagi: